Novopazarska Banja – Igralište, nalazi se istočno od hamama - turskog kupatila i fudbalskog igrališta čijom izgradnjom je najveći deo lokaliteta uništen. Arheološka istraživanja u Novopazarskoj Banji vršena su, sa prekidima, od 1983. do 1989. godine, u manjem obimu i sa dosta skromnim sredstvima. Inicirana su rušenjem starijih objekata prilikom nivelacije terena za fudbalsko igralište, a njima je obuhvaćen dosta skučen prostor između igrališta i kasarne, sa jedne i puta i padine brda, sa druge strane.

Novopazarska Banja naseljena je već tokom kasnog bronzanog doba, oko 1200. godine p.n.e., što potvrđuju četiri istražene humke, na jugozapadnom delu lokaliteta, sa grobovima spaljenih pokojnika čiji su ostaci pohranjeni u urne. Sahranjivanje je nastavljeno i tokom starijeg gvozdenog doba, oko 700. godine p.n.e., kada je nasuta humka većih dimenzija na zapadnoj strani lokaliteta, a koja je najvećim delom uništena izgradnjom igrališta.

Navedena kultna mesta poštovana su i u vreme Rimljana, o čemu svedoče votivni spomenici iz Novopazarske Banje posvećeni Jupiteru i ostalim božanstvima ovoga mesta, gde je sigurno bio razvijen i kult genija – duha zaštitnika mineralnih izvora.

Na lokalitetu su otkrivena dva hrama manjih dimenzija, podignuta krajem II i početkom III veka, koji su povezani sa lekovitim izvorima i tradicijom samog mesta. Jedan od hramova u drugoj polovini IV veka znatno je rekonstruisan, tako da je od njega formirana jednobrodna crkva malih dimenzija. Na uništenom delu lokaliteta nalazila se zidana grobnica iz IV veka, koja je za poklopac imala nadgrobnu stelu sa početka III veka. Najveći i u isto vreme najviše oštećen – uništen objekat na lokalitetu je ranovizantijska bazilika. Očuvan je deo apside, južnog zida i paraklisa postavljenog pored njega. Sa spoljašnje strane aspide podignut je podzid koji je sprečavao obrušavanje sa padine. Bazilika je delimimično ukopana u padinu kako bi se respektovao prostor susednih kapela.

Podizanje bazilike se vezuje za graditeljsku delatnost cara Justinijana i samim tim vreme njenog podizanja se određuje u VI vek. Tu je moglo da bude i sedište horepiskopa koji je bio povezan sa episkopijom nekog obližnjeg gradskog punkta. Artur Evans je pretpostavio da se u Novopazarskoj Banji nalaze ostaci Arse, utvrđenja koje je car Justinijan obnovio u VI veku. Kako u Banji nema elemenata fortifikacije, antičku Arsu istraživači lokaloteta Ras-Postenje identifikuju sa ovim utvrđenjem.

Pojedinačni spomenici - na novopazarskoj teritoriji nađeno je više primeraka antičkih spomenika. U toku konzervatorskih radova na crkvi sa grobnicom (u okviru srednjovekovnog Trgovišta) u zidu prilaza grobnici otkrivena je jedna oštećena stela. U zidove bazilike na Trgovištu-Pazarištu bila su uzidana dva manja žrtvenika. Jedan je posvećen boginji Nemezi, a drugi je obrađen ali je bez natpisa. Boginji Nemezi je posvećen i žrtevnik koji je sa nepoznatog nalaziša donet do Altun-alem džamije, a odatle u Muzej. Na ovom, kao i na još dva žrtvenika pominju se beneficiarii consularis VII Claudia legije čije sedište je bilo u Viminacijumu, a koji su privremeno boravili u benificijarnoj stanici u dolini Raške. U selu Popama, prilikom radova na crkvi sv. Petra i Pavla, nađena je jedna rimska stela koja je identična sa onom iz Novopazarske Banje, ali je bez natpisa.

Na Velikom ili Paričkom groblju, prilikom kopanja grobne rake, otkrivena je ostava od 42 bronzana rimska novca. Vremenski raspon ostave se kreće od 336/7. do 355/61. godine.